Lorenzo Gagliardi

Ik ben Venetiaan. Mijn leven begon in 1965 in Venetië. Mijn eerste straatoptreden als kind was in Venetië tijdens het beroemde carnaval van de stad. En het was in Venetië, enkele jaren later tijdens het carnaval, waar mijn liefdesverhaal met Judith is begonnen. Het leren kennen van Judith en haar familie was een openbaring voor mij. De artistieke omgeving waarin zij leefde weerspiegelde alles wat ik het meest waardeer in het leven: het vermogen om je eigen passies te volgen en te realiseren. Haar passie voor straattheater is ook mijn passie geworden: Teatro Pavana. Teatro Pavana is een daad van liefde die een droom van professionele onafhankelijkheid vervult. Ik herinner me dat we in het begin altijd in een autootje reisden, met z'n vieren of met z'n vijven plus de kostuums. Het was zo moeilijk om alles in die kleine ruimte te passen dat we het gevoel hadden dat we elke keer dat we erin slaagden een wereldrecord hadden gebroken. Op een keer konden we gewoon geen ruimte meer vinden om de kostuummaskers te plaatsen. De enige oplossing was om ze te dragen! Je kunt je de blikken voorstellen die we kregen van andere chauffeurs die ons op de snelweg inhaalden. Ze moeten hebben gedacht dat we gek waren, en misschien waren we dat ook wel. Teatro Pavana is sindsdien gegroeid en tegenwoordig veel professioneler. Ik werk al een aantal jaren achter de schermen. Ik ben goed in het bouwen en repareren van dingen. Af en toe heb ik te maken met nieuwe, uitdagende projecten. Ik kan mijn kinderfantasieën nog steeds gebruiken om nieuwe shows te creëren, maar als het om praktische zaken gaat, kan ik putten uit mijn ervaring als volwassene. Als ik aan de toekomst van Pavana denk, zie ik mijn zoon Luca, maar dan denk ik: elke generatie heeft zo zijn eigen dromen. Ik ben een nuchtere, melancholische dromer.